Kiedy w kwietniu kupiłam bilety do Japonii, pierwszą myślą było: jaki sprzęt fotograficzny zabrać?
Ten wyjazd od początku miał być typowo turystyczny w towarzystwie „niefotograficznych” znajomych, z napiętym harmonogramem i dużą ilością przemieszczania się. Szybko wiedziałam, że mój standardowy zestaw, czyli Sigma 24–70mm DG DN | Art oraz Sigma 70–200mm DG DN OS | Sports ze światłem F2.8, może okazać się po prostu zbyt uciążliwy.
Dlaczego jasne obiektywy nie zawsze sprawdzają się w podróży
Wyjazd zbliżał się nieubłaganie, a ja wciąż nie miałam pewności, na co się zdecydować. Aż w końcu przyszedł wrzesień i pojawiła się ona Sigma 20–200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary.
Zakres ogniskowych wydawał się idealny, połączenie dwóch moich ulubionych obiektywów w jednym. Do tego gabaryty wręcz stworzone do podróży: obiektyw niewielki, lekki i poręczny. Pozostawało tylko jedno „ale”. Przysłona.
Na co dzień fotografuję ulicę i koncerty, dlatego jestem bardzo przyzwyczajona do jasnych obiektywów i niskich wartości przysłony. Światło F3.5–6.3 w Sigma 20–200mm budziło więc spore obawy czy nie zabraknie mi tych kilku EV? Czy wyższe ISO i mniejsza elastyczność w trudniejszym świetle nie okażą się zbyt dużym kompromisem?
SIGMA 20–200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary pierwsze obawy i testy
Zachęcona przez zespół Sigma, zabrałam 20–200mm na weekendowe testy, żeby na własnej skórze sprawdzić, czy ten obiektyw faktycznie ma szansę się u mnie sprawdzić. Chciałam przekonać się, czy wyższe wartości przysłony będą realnym ograniczeniem, jak poradzi sobie autofokus oraz czy nadąży za szybkimi, ulotnymi momentami, które często zdarzają się w fotografii ulicznej.
I to był strzał w dziesiątkę.
Po weekendzie z Sigmą 20–200mm Contemporary wiedziałam już, że to właśnie ten obiektyw będzie moim towarzyszem podczas podróży przez Japonię.
Do plecaka spakowałam jeszcze moją ulubioną Sigmę 24-70mm z przysłoną F2.8 tak na wszelki wypadek… Na trudniejsze warunki oświetleniowe. Ale założenie było z góry, że podstawowym szkłem będzie dla mnie właśnie 20-200mm Contemporary.
Japonia w ruchu – jeden obiektyw, zero stresu
Japonia od pierwszego dnia okazała się krajem ciągłego ruchu. Jednego dnia byłam w środku wielkiego miasta, wśród plątaniny kabli, neonów i ruchu ulicznego, a chwilę później w ciszy świątyni, gdzie czas jakby zwalniał. W takich warunkach posiadanie jednego, uniwersalnego obiektywu okazało się ogromnym komfortem i pozwoliło mi skupić się na obserwacji, a nie na sprzęcie.
Podróżowanie z „niefotograficznymi” znajomymi oznacza jedno: wszystko dzieje się szybko. Często jest to kilka minut na zdjęcia, krótki spacer, szybkie przejście do kolejnego punktu dnia. W takich warunkach zdjęcia robi się „po drodze” między jednym miejscem a drugim, bez zatrzymywania się i rozkładania fotografii na czynniki pierwsze.
Aparat miałam niemal cały czas w ręku, gotowy do użycia. Nie było miejsca na zastanawianie się, czy „to odpowiednia ogniskowa”. Było tylko patrzenie i naciskanie spustu migawki. Sigma 20-200mm dała mi tę elastyczność, że kompletnie mogłam zapomnieć o sprzęcie, a skupić się tylko na tym co widzę. A przy takim tempie zwiedzania była to wyjątkowa zaleta.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Między miastem a ciszą – fotografia detalu i przestrzeni
Jednym z największych kontrastów Japonii jest przechodzenie z hałaśliwego miasta do miejsc pełnych spokoju i skupienia. Świątynie, torii, alejki wśród drzew to przestrzenie, które wymagają innego podejścia niż fotografia uliczna.
Tu liczyły się detale, rytm powtarzających się elementów, gra światła i cienia. Często były to kadry spokojniejsze, oparte na detalach i rytmie przestrzeni, zupełnie inne niż miejski street. Możliwość szybkiego przejścia od szerokiego ujęcia do bardziej skupionego kadru sprawiała, że nie musiałam wybierać, mogłam fotografować dokładnie tak, jak czułam w danym momencie.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Ikony Japonii bez pocztówkowego schematu
Takie miejsca jak Fuji, Tokyo Tower czy Skytree są fotografowane niezliczoną ilość razy. Zamiast szukać kolejnej pocztówkowej wersji, wolałam obserwować, jak te ikony funkcjonują w codziennym krajobrazie.
Czasem były tylko tłem dla miasta, czasem odgrywały główną rolę. Interesowało mnie to, jak zmieniają się w zależności od miejsca, z którego na nie patrzę. Jak potrafią być niemal niewidoczne, a chwilę później stać się najważniejszym elementem kadru.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Fotografia po zmroku – kompromisy i światło japońskich miast
Wieczory były momentem największego sprawdzianu.
Nie będę ukrywać pomimo przedwyjazdowego testu obiektywu w Warszawie miałam pewne obawy czy Sigma 20-200mm da sobie radę w każdych warunkach. Szczególnie tam, gdzie światła było mniej, a sceny działy się szybko. Ale jednocześnie japońskie miasta po zmroku oferują ogromną ilość światła zastanego: neonów, reklam, refleksów.
Przy świadomym kadrowaniu i akceptacji wyższego ISO kompromis okazał się w pełni do przyjęcia. Oczywiście, że w niektórych momentach, późnymi wieczorami, zmieniałam obiektyw na moją Sigmę 24-70 z przysłoną F2.8, ale udało mi się złapać Sigmą 20-200mm klimatyczne wieczorne kadry, z których jestem bardzo zadowolona i które są jednymi z moich ulubionych pamiątek z Japonii.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Jakość obrazu – winietowanie, plastyka i kolory
Warto też wspomnieć o kwestii obrazu, bo to coś, co zwróciło moją uwagę już na etapie selekcji zdjęć. Sigma 20–200mm ma widoczne winietowanie, szczególnie przy szerszych ogniskowych i jaśniejszych, bardziej jednolitych kadrach. W takich sytuacjach może ono być zauważalne i dla części osób przeszkadzające, zwłaszcza jeśli ktoś oczekuje bardzo „czystego” obrazu prosto z aparatu. Nie zapominajmy jednak, że jest to obiektyw raczej amatorski, a przy odpowiedniej obróbce winietowanie da się jednak łatwo skorygować albo świadomie uwzględnić w kadrze. W fotografii miejskiej, zwłaszcza przy prostych kompozycjach, nie było ono dla mnie problemem, a raczej jedną z cech obrazu, z którą można pracować.
Pomimo ciemniejszej przysłony obiektyw pozwalał na uzyskanie wyraźnej separacji obiektu od tła. Przy dłuższych ogniskowych i odpowiednim dystansie bez problemu udawało mi się osiągnąć małą głębię ostrości i miękkie rozmycie tła.
Kolory pozostają naturalne i nienachalne, a obraz jest plastyczny i przyjemny w odbiorze, co sprawia, że obiektyw sprawdza się nie tylko w szerokich kadrach miejskich, ale także w bardziej skupionych, detalicznych ujęciach.
Mniej sprzętu, więcej obecności
Ten wyjazd bardzo mocno przypomniał mi, jak duży wpływ na fotografowanie ma komfort. Dotychczas na moje wyjazdy zabierałam kilka różnych obiektywów, czasami zdarzało mi się fotografować to samo miejsce trzema różnymi szkłami, bo potencjał był zarówno na szerokie kadry jak i detale. Wiązało się to oczywiście z koniecznością dźwigania ciężkiego sprzętu w plecaku podczas całodziennych wędrówek po mieście, jak również uciążliwą zmianą obiektywów, która zajmowała czas i wybijała z fotograficznego rytmu.
Z Sigmą 20-200mm Contemporary ten problem praktycznie nie istniał. Lżejszy plecak, brak ciągłych zmian sprzętu i mniej decyzji do podjęcia sprawiły, że byłam bardziej obecna w tym, co działo się wokół mnie.
Czego nauczyła mnie ta podróż
Japonia nauczyła mnie, że nie każda podróż musi być fotograficznym poligonem. Czasami warto pozwolić sobie na kompromisy sprzętowe, żeby zyskać swobodę i spójność opowieści.
Uniwersalność nie oznacza perfekcji, ale w podróży bywa jej najlepszym sprzymierzeńcem.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Podsumowanie – czy SIGMA 20–200mm to idealny obiektyw w podróży?
Czy Sigma 20–200mm F3.5-6.3 DG zastąpi moje jasne obiektywy na co dzień? Nie.
Czy zabrałabym ją ponownie na podobny wyjazd? Zdecydowanie tak.
W Japonii ten obiektyw dał mi coś, co w podróży jest bezcenne spokój i elastyczność. Dzięki temu mogłam skupić się na tym, co dla mnie w fotografii najważniejsze: na obserwacji i opowiadaniu historii.
Dominika Wajda, Sigma 20-200mm F3.5–6.3 DG | Contemporary
Dominika Wajda
Fotografka uliczna z Warszawy, która najchętniej pracuje w przestrzeni miejskiej. W swoich zdjęciach skupia się na kolorze, świetle i atmosferze miejsc, łącząc dokumentalną obserwację z bardziej graficznym, filmowym podejściem do kadru. Interesują ją codzienne sceny, architektura i momenty, które łatwo przeoczyć w pośpiechu miasta.
Aparat towarzyszy jej również podczas krótszych podróży i city breaków, gdzie fotografuje nowe miejsca z perspektywy street photography – szukając charakterystycznego światła, geometrii i detali budujących klimat miasta. Jej zdjęcia powstawały m.in. w Tokio, Londynie, Pradze, Zurychu, Walencji oraz na Islandii.
Poza fotografią uliczną fotografuje również koncerty i wydarzenia muzyczne, rozwijając swoje doświadczenie w pracy z dynamicznym światłem i sceną.
Więcej zdjęć Dominiki znajdziecie na Instagramie:
Fotografia uliczna i podróznicza: https://www.instagram.com/wajdzia
Fotografia koncertowa: https://www.instagram.com/wajdzia.gigs
Oraz na stronie internetowej www.dominikawajda.com
Zobacz produkty
