Zostaliśmy w tym miejscu przez paręnaście minut, ciesząc oczy zmianami w otoczeniu. Słońce, które coraz śmielej wznosiło się ponad linię horyzontu naznaczało coraz to cieplejszymi barwami teren. Moglibyśmy tak stać jeszcze długo, ale wiedzieliśmy, że zegar tyka. Do końca szlaku została godzina marszu, potem trzeba jeszcze wrócić do samochodu. A Słońce nie ma w zwyczaju czekać. Ma swoją drogę na niebie do pokonania i konsekwentnie się po nim przemieszcza. Schowaliśmy więc sprzęt, uzupełniliśmy płyny i ruszyliśmy dalej. Chłód poranka zamienił się w przyjemne ciepło. W oddali widać już było malutki sklepik skryty w cieniu palm. Odcinek ten jest dużo lżejszy od poprzedniego. Wzniesienia nie są tak strome, a droga aż tak kręta. Jedynym mankamentem są rzadkie ruchy powietrza, które nawet o tak wczesnej godzinie dało się odczuć. Zatrzymywaliśmy się co chwilę, by wykonać parę ujęć. Aparat wisiał na ramieniu plecaka, więc był zawsze w gotowości do działania. Wawrzyniec to istna piaskownica dla amatorów fotograficznych przygód. Skały wulkaniczne wchodzące w skład terenu tworzą wspaniałe i malownicze mazaje, które znajdą swoich odbiorców zarówno dla tych, co robią materiały z ziemi jak i z powietrza.

Po około godzinie doszliśmy do małego, niskiego budynku, który zazwyczaj sprzedaje zimne napoje. O tej godzinie był jeszcze zamknięty. Tuż za nim znajdował się koniec trasy jaką można pokonać pieszo. Punkt widokowy z rozległą panoramą całości płaskowyżu oraz ze znajdującą się cztery kilometry dalej latarnią morską. Gdyby było tam miejsce na wbicie własnej flagi, to na pewno byśmy to uczynili, ponieważ widok jest absolutnie nieziemski. Poziom zachwytu i satysfakcji z powodu pokonania trasy potrafi przekręcić parukrotnie każdy wewnętrzny licznik. Usiedliśmy na samotnym kamieniu, aby trochę się zregenerować. Delektowaliśmy się tym miejscem, tym widokiem, tą przestrzenią. Wiatr okalał nasze ciała, targając włosami na prawo i lewo. Nic dziwnego, w końcu to kraniec szlaku.