Pewnego kwietniowego wieczoru fotograf dokumentalista Nicolas Datiche powrócił do Tokio po dziewięciu latach nieobecności. Po przylocie na lotnisko Haneda, położonym w samym sercu japońskiej stolicy, szybko zdał sobie sprawę, że przez ten czas zmieniło się nie tylko ogromne megalopolis archipelagu, lecz także jego własna praktyka fotograficzna.

W przeszłości, pierwsze tygodnie pobytu w Japonii Nicolas spędzał na przemierzaniu i odkrywaniu różnych dzielnic Tokio. Fotografia zawsze była dla niego doskonałym pretekstem do spacerów, spotkań z ludźmi i eksplorowania miasta. Aparat fotograficzny pomagał przełamywać nieśmiałość w kontaktach z innymi. Japonia znajdowała się wówczas jeszcze w erze Heisei, lustrzanki cyfrowe były hegemonicznymi królami w świecie fotografii, a torby fotograficzne były ciężkie.

Była to szczera przyjemność spacerowania po nowym mieście – największym na świecie – gdzie obrazy pojawiały się wszędzie, prosząc o ich uchwycenie jako osobistej pamiątki z odkrywania nowych miejsc lub jako fragment życia wart udokumentowania. Od małych uliczek Yanaki, po oślepiające światła Shibuyi nocą – fotograficzny spacer po Tokio był prawdziwą przyjemnością dla każdego miłośnika tego medium.

Od dawnego Edo po współczesne Tokio miasto nieustannie się zmieniało: stare budynki ustępowały miejsca nowym, gigantycznym projektom szklanych wieżowców, a ulice były przeprojektowywane, aby zapewnić mieszkańcom nową przestrzeń do życia. Plac zabaw fotografa nieustannie ewoluował.